Telt onze draagkracht dan niet?

Wanneer we spreken over inclusie, denken we vaak aan de term 'draagkracht', waarmee we dan verwijzen naar de afweging die we maken om een persoon al dan niet op te nemen in een vereniging, op de werkvloer, in de klas,… Toch is deze term vandaag verouderd. Zowel in het Vlaamse Gelijkekansendecreet, als de federale Antidiscriminatiewet en in het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap uit 2006 spreekt men over een 'aanpassingsplicht'.

Wanneer draagkracht als argument wordt gebruikt zonder gegronde overweging waarom er voor iemand geen draagkracht is, dan wordt de ‘aanpassingsplicht’ geschonden en eigenlijk gediscrimineerd. Dat is iets wat niet in het DNA van scouts en gidsen past. De draagkracht van onze leiding en vrijwilligers willen we zeker niet overboord gooien. We zijn ons ervan bewust dat de meesten al hun uiterste best doen. De manier van denken die we hier aanbieden hoeft niet uit te lopen op een dood pad. De uitdaging om meer inclusief te werken zal leiden tot een reeks aanpassingen waarbij dialoog en kleine oplossingen voorop staan en een waaier aan nieuwe mogelijkheden biedt. Met de belangrijke insteek dat inclusie niet wordt opgedrongen maar een verrijking is voor de groep.

Zowel in het Vlaamse Gelijkekansendecreet, als de federale Antidiscriminatiewet en in het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap uit 2006 spreekt men over een 'aanpassingsplicht'. Dit betekent dat het een plicht is grondig na te gaan wat de mogelijke aanpassingen zijn die deze persoon ten goede zouden kunnen komen; onderling overleg en openheid zijn hierbij twee centrale factoren.